Indiańskie forum

Forum o Indianach
Dzisiaj jest 17 lipca 2019 16:45

Strefa czasowa UTC+1godz. [letni]




Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 20 ]  Przejdź na stronę Poprzednia  1, 2
Autor Wiadomość
Mała Kopa
 Tytuł: Re: Alakalufowie
Źródło:
PostWiadomość wysłana.: 14 lutego 2011 18:24 
Offline
Muzeum internetowe

Rejestracja: 29 grudnia 2007 16:44
Posty: 999
Lokalizacja: Szumiąca Woda
Płeć: Mężczyzna
Aha, byłbym zapomniał o jeszcze jednym zwierzęciu rozszyfrowanym. Palpal, czyli papuga z pieśni Alakalufów, to na pewno papuga patagońska, którą widać na jednym ze zdjęć na stronie, do której link podałem wyżej. Nic nie wiem, żeby jakakolwiek inna papuga południowoamerykańska wytrzymywała tak ostry klimat. Dwa artykuły o tej papudze; załączone zdjęcie pochodzi z drugiego.

http://www.ptakiegzotyczne.net/patagonki.php
Cytuj:
Patagonka (Bonaparte, 1854), Cyanoliseus patagonus

Wygląd: Długość ciała u tego gatunku wynosi 45-48 centymetrów. Samiec ma głowę , szyję, plecy oliwkowo brązowe z nieregularnym zielonym nalotem. Dolne plecy , grzbiet ,pióra ogonowe pokrywowe i dolne partie ciała żółte z oliwkowym nalotem. Pióra na nogach i środek brzucha pomarańczowoczerwony .Gardło i pierś ma zielonobrązowe , białe plamy na bokach piersi . Pióra ogonowe ma oliwkowo zielone z niebieskim nalotem , od spodu brązowe. Dziób ma szarawy, tęczówkę oka żółto białą, nogi różowawe.

Samica ma dziób i głowę mieszą , czerwone upierzenie mniej intensywne. Młode ptaki podobne są do dorosłych , ale górna część dzioba jest koloru kości słoniowej a tęczówkę oka szarą.

Występuje w: Centralna Argentyna , centralna Chile , Falklandy , Urugwaj .

Występuje w trzech formach geograficznych . Cyanoliseus patagonus patagonus- patagonka południowa. Gatunek ten zimą odlatuje z południa na północ i na północ Mendozy, Entry Rios i do Urugwaju.

Cyanoliseus patagonus andinus- patagonka północna Ptaki tę mają ciemniejsze upierzenie od formy nominalnej , dolne części ciała mniej żółte lub bez żółtego nalotu, środek brzucha ciemno pomarańczowoczerwony, boki piersi z białym nalotem. Głównie występuje na północnym zachodzie Argentyny , osobniki z San Luis są już bardziej podobne do formy nominalnej. Cyanoliseus patagonus byroni- patagonka chilijska. Papugi te mają dolne partie ciała bardziej żółte, pióra na nogach i brzuchu są u nich jasno czerwone, przez wole i górną pierś im się odznacza biały pas . Są nieco większe niż poprzednie podgatunki. Dawniej też zaliczano je jako oddzielny gatunek Cyanoliseue byroni - Papuga chilijska. Czasami można odróżnić samice po większej, żółtej plamie na brzuchu .

Na wolności: Patagonki żyją na otwartych przestrzeniach , w lasach i trawiastych zaroślach , ale najczęściej przebywają w koronach drzew i na skałach a raczej w skalnych szczelinach gdzie też gniazdują. Zasiedlają najbardziej południowe tereny południowej Ameryki gdzie warunki klimatyczne są zbliżone do Europejskich . Z tych miejsc zimą wracają cieplejszych krajów w kierunku Urugwaju. Nie gniazdują w dziuplach drzew tylko właśnie w skalnych szczelinach ( Andy i Kordillery ) Tworzą kolonie liczące nawet 5000 osobników .Swoimi mocnymi dziobami wygrzebują sobie nory o głębokości 1 metra a na końcu budują sobie gniazdo .Okres gniazdowania w Chille przypada na październik i listopad a w Argentynie na grudzień i styczeń. Samica znosi 2-4 jaja. Żywią się różnymi owocami drzew i krzewów , młodymi pędami i pączkami drzew , nasionami . W żołądkach również miały liście kolczastych krzewów .

Hodowla: Do Europy zostały przywiezione w 1868. W ZOO jest popularnym ptakiem, ale w hodowlach prywatnych nadal rzadki. Do hodowli patagonek musimy mieć woliere ze stalowej konstrukcji i grubszego drutu siatki . Na ziemi nie lubią przebywać , ale jeżeli już schodzą niegramotnie się poruszają - kołyszą się z boku na bok komicznie podskakując z nogi na nogę. Czasami można zobaczyć jak kopią w ziemi szukając nie tylko korzonki lub owady , ale również kawałki skały ,drobne kamyki- potrzebne do prawidłowego trawienia . W wolierze instalujemy im kilka grubszych gałęzi na odpowiedniej wysokości , które często zmieniamy na świeże. Są dosyć głośnymi ptakami jednak ich głos jest melodyjny- łatwo je odróżnić od innych papug .Do nowych warunków szybko się przyzwyczajają , młode ptaki łatwo oswajają i mają talent do naśladowania ludzkiej mowy lub też innych dźwięków . Pierwszego odchowu osiągnięto w Holandii w 1957 roku. Pierwszą podaną budkę para całkowicie zniszczyła dopiero za drugim razem kiedy to hodowca zrobił ją z pnia drzewa o średnicy 22 cm, wysokości 50 cm, a z wlotowym otworem 10 cm , para zasiedliła się w niej .Samica zniosła 3 jaj a po 25 dniach wykluło się pierwsze młode. Samiec karmił samice a później młode. Młode po 8 tygodniach opuściły budkę( jeszcze po 8 miesiącach miały górną część dzioba bledszą od rodziców ) Młode ptaki nie były dzikie i nie fruwały chaotycznie po wolierze . W czasie karmienia młodych para chętnie zjadała liście szpinaku i namoczone białe pieczywo i papkę dla lorys .Patagonki uwielbiają się kąpać , ale trzeba uważać na temperaturę , aby się papugi nie wyziębiły. Dodatkowo jako pokarm można podawać gotowany ryż , mieszankę jajeczną, marchewkę i kukurydze w kolbach w różnym stadium dojrzałości .

Markieta Bielas


http://pl.euroanimal.eu/Patagonka
Cytuj:
Patagonka
Ta atrakcyjna papuga jest jedną z największych konur. Uważana jest za ptaka inteligentnego i dającego się łatwo oswoić. Niestety, patagonka ma też wielką wadę - jest jedną z najbardziej hałaśliwych papug.

Ojczyzną tej papugi jest Argentyna, gdzie uważana jest za szkodnika pól. Spotykana jest też w Chile, Urugwaju, oraz na Falklandach. Jest łatwym celem z powodu swoich obyczajów noclegowych - patagonka drąży w skale wapiennej głębokie tunele, które kończą się komora gniazdową. Są do nich bardzo przywiązane, dzięki czemu polujący na nie ludzie mają ułatwione zadanie.

Długość ciała patagonki wynosi 45-48 cm, jest to więc całkiem spora papuga. Ogólna kolorystyka jej upierzenia to oliwkowa zieleń. Głowa, szyja i plecy samca są brązowo-oliwkowe z zielonym nalotem, gardło i pierś - zielonobrązowe, pióra ogonowe i dolne partie ciała - żółte z oliwkowym nalotem, pióra na nogach i środek brzucha - pomarańczowoczerwony. Pióra ogonowe są zielone z niebieskim nalotem, od spodu - brązowe. Biała, nieopierzona obrączka oczna jest znacznie wyraźniejsza, gdy ptak jest gotowy do lęgów. Niektóre osobniki mają białe znaczki na piórach piersi. Patagonki zyją około 20 lat.

Pierwsze osobniki zostały przywiezione do Europy w 1868 roku. Obecnie patagonki często wystawiane są w ogrodach zoologicznych, ale niewiele osób decyduje się na ich hodowlę w warunkach domowych (z powodu uciążliwego hałasu, którego są stałym źródłem). Znacznie częściej trzymane są w zewnętrznych wolierach w dużych koloniach. Aby mogły się rozmnażać, potrzebują solidnych budek lęgowych (w których tez na ogół nocują) oraz pni miękkiego drewna, z którego będą mogły wydłubywać drzazgi do wyściełania gniazda. Lęgi są zazwyczaj małe (dwa, najwyżej trzy jaja). Inkubacja trwa 25 dni, młode opuszczają gniazdo po 56 dniach. Patagonki można rozmnażać w dużych koloniach ale trzeba zwracać baczną uwagę na wszelkie oznaki agresji wewnątrz grupy.

Patagonkom podaje się mieszankę dla papug z dodatkiem innych ziaren (kukurydzę), słodkie jabłka, a także szpinak (raczej pędy, niż liście). Lubią tez gotowany ryż, marchewkę, mieszankę jajeczną, namoczone białe pieczywo (zwłaszcza w okresie lęgu), zjadają tez duże ilości muszli mątwy.

Patagonki są odpornymi ptakami, przez cały rok mogą przebywać w wolierach zewnętrznych pod warunkiem, że mają do dyspozycji chroniące przed chłodem, deszczem i wiatrem budki lęgowe. Bardzo szybko i łatwo przystosowują się do nowych warunków. Młode ptaki szybko oswajają się, mają tez talent do naśladowania głosów. Są niestety bardzo hałaśliwe, co niemal całkowicie wyklucza je jako domowych pupili.


Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego postu.


Ostatnio zmieniony 15 lutego 2011 10:49 przez Mała Kopa, łącznie zmieniany 1 raz

Na górę  || 
 Wyświetl profil  
 
Bot Reklamowy Reklama
 
Na górę
Mała Kopa
 Tytuł: Re: Alakalufowie
Źródło:
PostWiadomość wysłana.: 14 lutego 2011 20:02 
Offline
Muzeum internetowe

Rejestracja: 29 grudnia 2007 16:44
Posty: 999
Lokalizacja: Szumiąca Woda
Płeć: Mężczyzna
Poszperałem trochę na stronie o prowincji Santa Cruz i tego ożywiającego las magellański czerwonogłowego czarnego dzięcioła też udało mnie się znaleźć - to dzięcioł magellański (Campephilus magellanicus):

http://www.inta.gov.ar/santacruz/info/d ... andino.htm


Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego postu.


Ostatnio zmieniony 15 lutego 2011 10:51 przez Mała Kopa, łącznie zmieniany 1 raz

Na górę  || 
 Wyświetl profil  
 
Mała Kopa
 Tytuł: Re: Alakalufowie
Źródło:
PostWiadomość wysłana.: 14 lutego 2011 20:45 
Offline
Muzeum internetowe

Rejestracja: 29 grudnia 2007 16:44
Posty: 999
Lokalizacja: Szumiąca Woda
Płeć: Mężczyzna
Wyszukałem jeszcze jedną roślinę - w książce Raspaila jest mowa o "łuku do rozpalania ognia z twardego drzewa tepu". Tepu to inaczej tepualia (Tepualia stipularis), wiecznozielony krzew lub drzewko z rodziny mirtowatych, dorastający do ok. 7 m wysokości.

Zdjęcia pochodzą stąd:
http://en.wikipedia.org/wiki/Tepualia
http://www.florachilena.cl/Niv_tax/Angi ... a/Tepu.htm


Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego postu.


Na górę  || 
 Wyświetl profil  
 
Mała Kopa
 Tytuł: Re: Alakalufowie
Źródło:
PostWiadomość wysłana.: 14 lutego 2011 21:01 
Offline
Muzeum internetowe

Rejestracja: 29 grudnia 2007 16:44
Posty: 999
Lokalizacja: Szumiąca Woda
Płeć: Mężczyzna
Jeszcze parę zdjęć z tego samego źródła, co większość poprzednich.


Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego postu.


Na górę  || 
 Wyświetl profil  
 
Mała Kopa
 Tytuł: Re: Alakalufowie i ich tereny łowieckie
Źródło:
PostWiadomość wysłana.: 01 marca 2011 16:01 
Offline
Muzeum internetowe

Rejestracja: 29 grudnia 2007 16:44
Posty: 999
Lokalizacja: Szumiąca Woda
Płeć: Mężczyzna
Alakalufowie używali również masy z kory canelo i mchu do uszczelniania łodzi, które budowali ze zszywanych ze sobą desek.
Czerwony torfowiec magellański (Sphagnum magellanicum Brid.) jest mchem, który musieli znać Alakalufowie, ale który rośnie także w Polsce - może to właśnie jego używali? Jest on u nas pod ochroną!

http://www.galeria.nagrzyby.pl/v/users/ ... 6.JPG.html


Jeszcze jedna ważna uwaga, odnośnie książki Raspaila. Autor ten przedstawił rejon Cieśniny Magellana jako podbiegunowy. To kolejna przesada - w rzeczywistości temperatura środka zimy (lipiec) w Punta Arenas wynosi średnio 3 stopnie powyżej zera (u nas tyle samo poniżej). Nawet, jeśli się weźmie poprawkę, że książkę pisał Francuz - to nie jest tam zimniej, niż na większości obszaru Francji, a nawet są we Francji miejsca zimniejsze. Bukan brzozowaty, podstawa tamtejszych drzewostanów, źle znosi klimat Polski. Zresztą sama zimozieloność mówi o jego małej tolerancji na mróz. Klimat tamtejszy ogólnie najbardziej ze wszystkich miejsc w Europie przypomina północną Szkocję. Owszem, jest w Cieśninie Magellana chłodno - ale dlatego, że pochmurno, mokro i wietrznie. Być może, Raspail był tam latem - a nasze lato to tam zima - i nie skojarzył tego, że na półkuli południowej pory roku układają się odwrotnie, niż u nas.
Tak przy okazji, nie jest również prawdą, że Alakalufowie nie znali słów na określenie szczęścia i miłości. Oni nie znali osobnych słów na to. Wszystkie przyjemne przeżycia emocjonalne określali po prostu wyrazem "życie".


Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego postu.


Na górę  || 
 Wyświetl profil  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 20 ]  Przejdź na stronę Poprzednia  1, 2

Strefa czasowa UTC+1godz. [letni]


Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Przejdź do:  
Technologię dostarcza phpBB® Forum Software © phpBB Group
Chronicles phpBB2 theme by Jakob Persson. Stone textures by Patty Herford.
With special thanks to RuneVillage